Het Kind Deel

Het geheim van zelfverzekerdheid: jij boven wie dan ook.

"Maar Metty, is dat niet egoïstisch? Wat bedoel je met: ik boven een ander? Boven iedereen?"

Ja.

Maar niet in de zin dat jij beter bent dan een ander. Dus hoe dan wel?

Als je kinderen hebt, begrijp je dit waarschijnlijk meteen: jouw kind is belangrijker voor jou dan wie dan ook in de hele wereld. Als het erop aankomt, kies je voor je kind. Natuurlijk is een compromis ideaal, want het belang van de ander doet ertoe. Maar niet ten koste van jouw kind. Je zult je kind nooit verraden, opofferen of laten verliezen zodat een ander kan winnen.

En nu het geheim.

Ieder mens heeft een kind. Niet letterlijk, maar als Deel in zichzelf. Want wat je ook doet, je zit altijd aan jezelf vast.

In jou leven verschillende kind delen. Het Blije Kind en het Kwetsbare Kind.

Het Blije Kind geniet volop van het leven. Het is speels, vol levenslust en plezier. Het helpt je ontspannen, spelen en je emoties op een gezonde manier uiten.

Maar er is ook het Kwetsbare Kind. Dat Deel voelt zich soms angstig, eenzaam of hulpeloos. Het draagt pijnlijke emoties en herinneringen uit het verleden met zich mee. Het wordt getriggerd door situaties in het heden die lijken op eerdere onveilige situaties. Boosheid en frustratie kunnen daarvan het gevolg zijn. Net zoals bij een echt kind.

Wanneer je met jouw Kind Deel omgaat zoals je met je eigen kind zou omgaan, begint alles op zijn plek te vallen. Je gaat ervoor zorgen. Je neemt het serieus. En als er geen compromis mogelijk is, maak je een keuze die in het belang is van jouw innerlijke Kwetsbare Kind.

Veel mensen vinden dat moeilijk. In plaats van voor dit Kind te zorgen, stoppen ze het weg. Ze hopen daardoor leuker gevonden te worden of gebruiken een coping (overlevingsstrategie) om met bepaalde situaties of mensen om te gaan. Ze denken dat ze hun Kind beschermen, maar raken juist verder van dat Deel verwijderd. Vaak gebeurt dit onbewust, omdat dit patroon er al van jongs af aan is ingeslopen.

Als gevolg daarvan kan dat Kind harder gaan schreeuwen door ongecontroleerd gedrag te laten zien aan de buitenwereld. Want het voelt zich niet gehoord, niet gezien. Het is gekwetst en voelt zich alleen. Of je zet een nog effectievere coping in zodat je dat Kind niet hoeft te horen, niet hoeft te voelen. Je snoert het letterlijk de mond en raakt zo nóg verder weg van dat Deel.

Hoe zorg je dan wél voor dat Deel?

Eigenlijk heel simpel: zoals je met je eigen kinderen zou omgaan.

Je luistert. Je kalmeert. Je troost. Je onderzoekt waar behoefte aan is op dat moment. Vervolgens geef je wat nodig is, als een liefdevolle vader of moeder. Zoals God met Zijn kinderen omgaat.

En je houdt dit Kind altijd bij je. Waar je ook heen gaat, wat je ook doet en wie je ook ontmoet. Want jouw Kind doet er voor jou meer toe dan wie dan ook. Houd dus van dat Kind. Koester het.

En dan nog iets.

Het is niet jouw taak om zorg te dragen voor het kind van een ander, dus ook niet voor hun innerlijke Kind.

Laat dat even tot je doordringen.